darunbhop's profiledarunbhop's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 22 What is emotion?ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า "กลัว" "กังวล" "ระแวง" หรือว่าเค้าเรียกว่าอะไร ไอ้ความรู้สึกนี้ แต่รับรู้ได้ว่ามันทรมานเรามากที่สุดเลยตอนนี้...มีเรื่องให้ปวดหัวมากมายหลายเรื่อง เรียน, ทางบ้าน, การงาน ฯลฯ มีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไม๊ อาการที่มันอยากร้องไห้ออกมาเพื่อระบายๆ แต่น้ำตามันกลับไม่ไหลออก ทุกครั้งที่ทุกข์ จะพยายามอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม ร้องไห้ออกมาให้มากที่สุดแต่ทุกครั้งก็ไม่เคยร้องไห้ได้สุดๆ ซะทีเพราะพอเริ่มร้องทีไร ภูมิแพ้ก็ขึ้น แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก...ขนาดจะระบายยังทำไม่ได้เลย แต่มาตอนนี้อยากจะร้องกลับไม่มีน้ำตาเลยซั๊กกะนิด...
อารมณ์เปลี่ยนเร็วมาก จนบางครั้งก็กลัวตัวเองอยู่เหมือนกันว่าถ้าเกิดเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ อาจทำให้ตัวเองเสียคนได้...ตอนนี้คุยกับใคร ก็ทุกข์ไปหมด คุยกับเพื่อนคนไหนพอถูกสะกิดนิดเดียว ซึ่งบางครั้งเพื่อนมันก็พูดเล่นๆ แต่กลับเอามาคิดมากมายจนตัวเองต้องทุกข์จนจะบ้า แล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่า...พอเหอะกับเพื่อนคนนี้เลิกคุยกันสักพักจะได้ไม่เกิดเรื่องมากไปกว่านี้----เพราะอย่างงั้นก็รู้ไว้ด้วยนะว่า บางทีแค่คำหยอก หรือ การแซว ชั้นก็เกิดอาการที่เรียกว่า เลิกคุย เลิกคบ ได้ชั่วระยะ นะครับ...ไว้อารมณ์ปรับได้เมื่อไหร่ก็ค่อยคุยกัน
การกลับบ้าน ถ้าเป็นแต่ก่อนอาจทำให้อารมณ์ดี หรือ เปลี่ยนขึ้นมาบ้าง เพราะคิดว่าบ้านคือที่ที่อบอุ่นมากที่สุด...แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว ทุกๆครั้งที่กลับบ้าน ตอนนี้กลับได้แต่เรื่องทุกข์ใจเพิ่มมากขึ้นทุกวันทุกครั้งที่กลับ แม้แต่ห้องของตัวเองก็ไม่มีที่จะอยู่แล้ว พยายามจะไม่รับรู้อะไร ไม่รับรู้ปัญหา บางครั้งก็เหมือนกับเป็นลูกชั่วๆคนนึง พอพ่อหรือแม่พูดอะไรก็จะไม่ฟังแล้วก็เดินหนี บางที คนๆ นึงมันอาจรับอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันไม่ได้ การที่เราเลือกหนีมันก็เป็นหนทางนึงที่จะเลี่ยงปัญหาที่เกิดขึ้น ... แต่ก่อนเคยหวังว่าจะต้องมีบ้านสักหลังนึง มีห้องที่เป็นห้องส่วนตัวของตัวเองจะทำอะไรก็ได้ในบ้านที่ๆมีพ่อ แม่ พี่ แล้วก็น้อง แต่ตอนนี้หวังแค่ว่า พ่อกับแม่ไม่ต้องมอบมรดกหนี้สินให้ เท่านั้นก็พอแล้ว บางครั้งอยากพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ก็กลัวทำให้คนที่บ้านลำบากใจในการตอบคำถาม ก็เลยเลี่ยงโดยการไม่พูดซะจะได้หมดเรื่องพอเรื่องมันอัดๆๆๆๆ เพิ่มขึ้นเรื่องทีนี้มันเหมือนกับขวดน้ำที่ได้รับแรงดันพร้อมที่จะระเบิดทุกเวลา เพียงแต่ตอนนี้ขวดยังสามารถรับแรงดันได้ก็เท่านั้น
ตอนนี้ชั้นมอบความรู้สึกดีๆให้กับใครหลายๆคน เพื่อหวังว่าสักช่วงเวลานึง ชั้นจะได้รับความรู้สึกนั้นๆ กลับมาบ้าง แต่มันก็เปล่าเลย...ชั้นมีความสุขทุกครั้งที่ได้มอบ แต่ชั้นไม่แน่ใจว่าคนรับจะรู้สึกดีรึเปล่า แต่ชั้นก็เห็นพวกเค้ายิ้มกันนะเฟ้ย แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกแต่ว่าชั้นยังไม่ได้รับมันกลับเลยล่ะ...เคยอ่านหนังสือ เคยได้ยินคนพูดว่า ...ให้คิดซะว่าเราได้ให้ก็พอแล้ว สงสัยตาเน็กซ์คงหวังอะไรมากไป---นั่นไง "หวัง" ก็เค้าบอกว่าอยู่ว่า "ให้ต้องไม่หวังผล" แต่ว่าเราเป็นปุถุชนธรรมดาคนหนึ่งนะ ให้อะไรแล้วก็คงต้องมีหวังเล็กๆ หรือว่า ชีวิตนี้เราจะไม่ได้รับมัน คนหลายคนชั้นห่วงเค้าแบบสุดๆ จนตัวเองต้องมานั่งทุกข์อยู่ทุกๆวัน แต่เค้ากลับไม่สนใจอะไรเลย ไปอยู่ในสังคมของเค้าไม่สนใจเรา พอทุกข์ทีก็วิ่งมาหากันทีนึง แต่พอมีความสุขก็ลืม ชั้นเลยกลายเป็นพ่อพระ เป็นที่พึ่งของคนยากไปซะงั้น ... สุดท้ายกลายเป็นคนอมทุกข์ไปซะเอง พยายามบอกตัวเองว่าให้เข็ดกับเรื่องแบบนี้ซะที จะได้ไม่ต้องมานั่งทุกข์แบบนี้ซ้ำๆซากๆ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ เพราะทุกๆครั้งที่เห็นกลุ่มคนพวกนี้มาขอความช่วยเหลือ ชั้นกลับดีใจมากมายที่จะช่วย แล้วทุกครั้งก็คิดว่าช่วยได้สำเร็จด้วยนะ...ความหวังสุดท้ายก็คือ---ถ้าชั้นตายมาเผาศพ ชั้นด้วยแล้วกันนะถือซะว่าเป็นการขอร้อง แล้วกันไม่ต้องมาเห็นว่าชั้นดีก็ได้ แค่เห็นว่าชั้นเป็นคนรู้จักคนนึง ที่จะต้องมาเผาผีกันแค่นั้นก็พอใจแล้ว (แต่ชั้นไม่ได้ลาตายนะเฟ้ย เพราะชั้นคงไม่ทำอะไรให้ตัวเองเจ็บหรอกมั้ง)
ตอนนี้ชั้นพยายามหยิบงานส่วนหนึ่งของ thesis มานั่งทำ พยายามติดต่อผู้เกี่ยวข้อง เพื่อทำให้พัฒนาจะได้จบซะที แต่ทุกครั้งที่หยิบ มันกลับทรมานใจสุดๆ ทำได้กระเตื้องวันละนิดเดียว จะหมดแรงใจแล้วน่ะ ... ชั้นกลัวคนให้ทุนที่จะมาวิพากษ์ตัวงานของชั้น ชั้นกลัวมันจะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ชั้นกลัวการเผชิญหน้าหรือการติดต่อกับใครหลายๆคน สรุปแล้วคือชั้นกลัวทุกอย่าง แล้วกลัวมากด้วย
เคยได้ยินต่างชาติเค้าวิจัยมาว่า คนตะวันตกจะได้รับความอบอุ่นมากว่าชนชาติตะวันออก เพราะคนตะวันตกแสดงความคิดถึง ความห่วงใย ความห่วงหาอาทรด้วยการเอาส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย สัมผัสกับส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายอีกคนนึง ...ส่วนคนตะวันออกจะใช้วิธีทางสัญลักษณ์ เช่น การไหว้แบบไทย การเคารพแบบจีน เกาหลี ฯลฯ(ซึ่งไม่ได้สัมผัสร่างกายฝ่ายตรงข้ามเลย) ที่พูดไม่ได้บอกว่าจะให้กอดกันทุกครั้งที่เจอ ไม่ได้บอกว่าจะต้องมากอดชั้นนะที่เจอ เพียงแค่ต้องการบอกว่าการสัมผัสร่างกาย เป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับคนๆนึงจะมอบให้อีกฝ่ายหนึ่งเพื่อจะได้รับความอบอุ่นนั้น ซึ่งชั้นคนนึงก็คงต้องการ ---แต่ตลอดชีวิตชั้นเคยกอดคนแค่คนเดียว แล้วชั้นก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับอย่างจริงใจเมื่อไม่นานมานี้...อาจารย์ที่ชั้นเคารพรักเดินเข้ามากอดชั้นกับเพื่อน ชั้นรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้นจนถึงทุกวันนี้ ชั้นรู้สึกว่าชั้นได้รับแต่สิ่งที่ดีๆที่เค้ามอบให้ ไม่เคยสักครั้งที่ชั้นแบกหน้าไปขอความช่วยเหลือแล้วเค้าจะบอกว่า "ไม่ได้" ชั้นอยากให้คนที่ชั้นรักทุกคนเป็นแบบนี้ ... ชีวิตชั้นคงมีความสุขมากมาย ...คงไม่ต้องถึงกับกอด แค่การจับมือ แตะไหล่ เท่านี้ชั้นก็รู้สึกดีมากมายแล้ว...
เฮ้อ..
บุญรักษาคนอ่านนะ
เน็กซ์น้อยๆ
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://darunbhop.spaces.live.com/blog/cns!94D781DFB7AE4DD!2448.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
