darunbhop's profiledarunbhop's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
darunbhop's spaceความรักจากฉัน...นายเน็กซ์น้อย |
|||||||||||||||||
|
|
September 24 มาบอกขอโทษคุณ space กับมาระบายให้คุณspace ฟังค้าบดีนะค้าบคุณ Space ขอโทษจริงๆ ที่กระผมไม่ได้มาหาคุณนานมากๆ ตอนนี้ผมติดพันอยู่แต่กับคุณ hi5 แม้กระทั่งตอนนี้คุณ hi5 เองก็ไม่ได้รับข้อความใดๆ จากผมสักเท่าไหร่นักเพราะผมเองก็ไม่ค่อยมีเวลาตอนนี้กำลังเร่งปั่น thesis กะ journal กะ โครงการฯ กะ งบประมาณสกว. เห็นป่ะว่ามันมากและหนักขนาดไหน กระผมเองก็แทบซี้แล้ว ตอนนี้ภาวะตัวบวมมากๆครับเพราะไม่ได้ออกกำลังกายเลย อยากว่ายน้ำ(ตู้มๆ) อยากวิ่ง(พั่บๆ) อยากเล่นบาส(ตุ่บๆ) อยากตีแบต(ฟั่บๆ) อยากไปหมดทุกอย่างตอนนี้คอยดูเดือนหน้าเมื่อไหร่กระผมจะเล่นให้หมดทุ้กอย่างเลยอ่ะ...ตอนนี้ปลื้ม อ.อร เป็นอย่างมากเหมือนแม่คนที่สองเลย เพราะช่วยทุ้กอย่างเท่าที่จะช่วยได้ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน หรือเรื่องส่วนตัว รักมากมายหัวปักหัวปำเลย...ตอนนี้ก็คิดถึงพี่ชายมากมายว่ะ ไม่ได้เจอกันหลายเดือนมากบางทีความรู้สึกหรือการแสดงออกทางการกระทำหลายอย่างอาจทำให้พี่เค้าตกกะใจกับความแปลกๆของพฤติกรรม แต่อยากบอกว่ามันออกมาจากใจจริงๆ เรารักเค้ามากมากเท่าชีวิตก็ว่าได้ แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้ป่าววะ ถามว่าทำไมตอนนี้เราถึงไม่มีแฟนสาเหตุเพราะว่าสิ่งแรกคือเรารักแม่เรามากๆ เราไม่อยากทุ่มใจให้ใครมากกว่าแม่ อีกอย่างเราก็รักพี่ชายคนนี้มากๆด้วยเข้าขั้นหวงก็ว่าได้เลย ตอนนี้ใจมันเลยยังไม่อยากเผื่อความรักให้กับใครเท่าไหร่อ่ะ ฟังดูคงแปลกๆ แต่ตูเป็นผู้ชายนะเว้ย ไม่รู้ดิ่ลองคิดดูว่าชีวิตของเด็กน้อยผู้ชายคนนึง เกิดมาไร้เพื่อนไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิง เลือกเรียนในสิ่งที่ส่วนมากผู้หญิงเค้าเรียนกันเพื่อนผู้ชายก็เลยไม่ค่อยมี สังคมก็ไม่มีไม่ค่อยอยากทำกิจกรรมอะไรเท่าไหร่มากนัก เมื่อพิณา(ไม่ได้เขียนผิดนะตั้งใจ)ดูแล้วบริบทแวดล้อมรอบข้างมันจึงเป็นคำตอบได้อย่างดีว่าเพราะอะไรคนนี้จึงไร้ซึ่งการคบหาดูใจกับใคร... April 22 What is emotion?ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า "กลัว" "กังวล" "ระแวง" หรือว่าเค้าเรียกว่าอะไร ไอ้ความรู้สึกนี้ แต่รับรู้ได้ว่ามันทรมานเรามากที่สุดเลยตอนนี้...มีเรื่องให้ปวดหัวมากมายหลายเรื่อง เรียน, ทางบ้าน, การงาน ฯลฯ มีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไม๊ อาการที่มันอยากร้องไห้ออกมาเพื่อระบายๆ แต่น้ำตามันกลับไม่ไหลออก ทุกครั้งที่ทุกข์ จะพยายามอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม ร้องไห้ออกมาให้มากที่สุดแต่ทุกครั้งก็ไม่เคยร้องไห้ได้สุดๆ ซะทีเพราะพอเริ่มร้องทีไร ภูมิแพ้ก็ขึ้น แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก...ขนาดจะระบายยังทำไม่ได้เลย แต่มาตอนนี้อยากจะร้องกลับไม่มีน้ำตาเลยซั๊กกะนิด...
อารมณ์เปลี่ยนเร็วมาก จนบางครั้งก็กลัวตัวเองอยู่เหมือนกันว่าถ้าเกิดเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ อาจทำให้ตัวเองเสียคนได้...ตอนนี้คุยกับใคร ก็ทุกข์ไปหมด คุยกับเพื่อนคนไหนพอถูกสะกิดนิดเดียว ซึ่งบางครั้งเพื่อนมันก็พูดเล่นๆ แต่กลับเอามาคิดมากมายจนตัวเองต้องทุกข์จนจะบ้า แล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่า...พอเหอะกับเพื่อนคนนี้เลิกคุยกันสักพักจะได้ไม่เกิดเรื่องมากไปกว่านี้----เพราะอย่างงั้นก็รู้ไว้ด้วยนะว่า บางทีแค่คำหยอก หรือ การแซว ชั้นก็เกิดอาการที่เรียกว่า เลิกคุย เลิกคบ ได้ชั่วระยะ นะครับ...ไว้อารมณ์ปรับได้เมื่อไหร่ก็ค่อยคุยกัน
การกลับบ้าน ถ้าเป็นแต่ก่อนอาจทำให้อารมณ์ดี หรือ เปลี่ยนขึ้นมาบ้าง เพราะคิดว่าบ้านคือที่ที่อบอุ่นมากที่สุด...แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว ทุกๆครั้งที่กลับบ้าน ตอนนี้กลับได้แต่เรื่องทุกข์ใจเพิ่มมากขึ้นทุกวันทุกครั้งที่กลับ แม้แต่ห้องของตัวเองก็ไม่มีที่จะอยู่แล้ว พยายามจะไม่รับรู้อะไร ไม่รับรู้ปัญหา บางครั้งก็เหมือนกับเป็นลูกชั่วๆคนนึง พอพ่อหรือแม่พูดอะไรก็จะไม่ฟังแล้วก็เดินหนี บางที คนๆ นึงมันอาจรับอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกันไม่ได้ การที่เราเลือกหนีมันก็เป็นหนทางนึงที่จะเลี่ยงปัญหาที่เกิดขึ้น ... แต่ก่อนเคยหวังว่าจะต้องมีบ้านสักหลังนึง มีห้องที่เป็นห้องส่วนตัวของตัวเองจะทำอะไรก็ได้ในบ้านที่ๆมีพ่อ แม่ พี่ แล้วก็น้อง แต่ตอนนี้หวังแค่ว่า พ่อกับแม่ไม่ต้องมอบมรดกหนี้สินให้ เท่านั้นก็พอแล้ว บางครั้งอยากพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ก็กลัวทำให้คนที่บ้านลำบากใจในการตอบคำถาม ก็เลยเลี่ยงโดยการไม่พูดซะจะได้หมดเรื่องพอเรื่องมันอัดๆๆๆๆ เพิ่มขึ้นเรื่องทีนี้มันเหมือนกับขวดน้ำที่ได้รับแรงดันพร้อมที่จะระเบิดทุกเวลา เพียงแต่ตอนนี้ขวดยังสามารถรับแรงดันได้ก็เท่านั้น
ตอนนี้ชั้นมอบความรู้สึกดีๆให้กับใครหลายๆคน เพื่อหวังว่าสักช่วงเวลานึง ชั้นจะได้รับความรู้สึกนั้นๆ กลับมาบ้าง แต่มันก็เปล่าเลย...ชั้นมีความสุขทุกครั้งที่ได้มอบ แต่ชั้นไม่แน่ใจว่าคนรับจะรู้สึกดีรึเปล่า แต่ชั้นก็เห็นพวกเค้ายิ้มกันนะเฟ้ย แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกแต่ว่าชั้นยังไม่ได้รับมันกลับเลยล่ะ...เคยอ่านหนังสือ เคยได้ยินคนพูดว่า ...ให้คิดซะว่าเราได้ให้ก็พอแล้ว สงสัยตาเน็กซ์คงหวังอะไรมากไป---นั่นไง "หวัง" ก็เค้าบอกว่าอยู่ว่า "ให้ต้องไม่หวังผล" แต่ว่าเราเป็นปุถุชนธรรมดาคนหนึ่งนะ ให้อะไรแล้วก็คงต้องมีหวังเล็กๆ หรือว่า ชีวิตนี้เราจะไม่ได้รับมัน คนหลายคนชั้นห่วงเค้าแบบสุดๆ จนตัวเองต้องมานั่งทุกข์อยู่ทุกๆวัน แต่เค้ากลับไม่สนใจอะไรเลย ไปอยู่ในสังคมของเค้าไม่สนใจเรา พอทุกข์ทีก็วิ่งมาหากันทีนึง แต่พอมีความสุขก็ลืม ชั้นเลยกลายเป็นพ่อพระ เป็นที่พึ่งของคนยากไปซะงั้น ... สุดท้ายกลายเป็นคนอมทุกข์ไปซะเอง พยายามบอกตัวเองว่าให้เข็ดกับเรื่องแบบนี้ซะที จะได้ไม่ต้องมานั่งทุกข์แบบนี้ซ้ำๆซากๆ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ เพราะทุกๆครั้งที่เห็นกลุ่มคนพวกนี้มาขอความช่วยเหลือ ชั้นกลับดีใจมากมายที่จะช่วย แล้วทุกครั้งก็คิดว่าช่วยได้สำเร็จด้วยนะ...ความหวังสุดท้ายก็คือ---ถ้าชั้นตายมาเผาศพ ชั้นด้วยแล้วกันนะถือซะว่าเป็นการขอร้อง แล้วกันไม่ต้องมาเห็นว่าชั้นดีก็ได้ แค่เห็นว่าชั้นเป็นคนรู้จักคนนึง ที่จะต้องมาเผาผีกันแค่นั้นก็พอใจแล้ว (แต่ชั้นไม่ได้ลาตายนะเฟ้ย เพราะชั้นคงไม่ทำอะไรให้ตัวเองเจ็บหรอกมั้ง)
ตอนนี้ชั้นพยายามหยิบงานส่วนหนึ่งของ thesis มานั่งทำ พยายามติดต่อผู้เกี่ยวข้อง เพื่อทำให้พัฒนาจะได้จบซะที แต่ทุกครั้งที่หยิบ มันกลับทรมานใจสุดๆ ทำได้กระเตื้องวันละนิดเดียว จะหมดแรงใจแล้วน่ะ ... ชั้นกลัวคนให้ทุนที่จะมาวิพากษ์ตัวงานของชั้น ชั้นกลัวมันจะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ชั้นกลัวการเผชิญหน้าหรือการติดต่อกับใครหลายๆคน สรุปแล้วคือชั้นกลัวทุกอย่าง แล้วกลัวมากด้วย
เคยได้ยินต่างชาติเค้าวิจัยมาว่า คนตะวันตกจะได้รับความอบอุ่นมากว่าชนชาติตะวันออก เพราะคนตะวันตกแสดงความคิดถึง ความห่วงใย ความห่วงหาอาทรด้วยการเอาส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย สัมผัสกับส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายอีกคนนึง ...ส่วนคนตะวันออกจะใช้วิธีทางสัญลักษณ์ เช่น การไหว้แบบไทย การเคารพแบบจีน เกาหลี ฯลฯ(ซึ่งไม่ได้สัมผัสร่างกายฝ่ายตรงข้ามเลย) ที่พูดไม่ได้บอกว่าจะให้กอดกันทุกครั้งที่เจอ ไม่ได้บอกว่าจะต้องมากอดชั้นนะที่เจอ เพียงแค่ต้องการบอกว่าการสัมผัสร่างกาย เป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับคนๆนึงจะมอบให้อีกฝ่ายหนึ่งเพื่อจะได้รับความอบอุ่นนั้น ซึ่งชั้นคนนึงก็คงต้องการ ---แต่ตลอดชีวิตชั้นเคยกอดคนแค่คนเดียว แล้วชั้นก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับอย่างจริงใจเมื่อไม่นานมานี้...อาจารย์ที่ชั้นเคารพรักเดินเข้ามากอดชั้นกับเพื่อน ชั้นรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้นจนถึงทุกวันนี้ ชั้นรู้สึกว่าชั้นได้รับแต่สิ่งที่ดีๆที่เค้ามอบให้ ไม่เคยสักครั้งที่ชั้นแบกหน้าไปขอความช่วยเหลือแล้วเค้าจะบอกว่า "ไม่ได้" ชั้นอยากให้คนที่ชั้นรักทุกคนเป็นแบบนี้ ... ชีวิตชั้นคงมีความสุขมากมาย ...คงไม่ต้องถึงกับกอด แค่การจับมือ แตะไหล่ เท่านี้ชั้นก็รู้สึกดีมากมายแล้ว...
เฮ้อ..
บุญรักษาคนอ่านนะ
เน็กซ์น้อยๆ
March 23 ชีวิต ชีวิต ชีวิต เคยคิด เคยคิด บ้างไหม เกิดมา เกิดมา ทำไม หรือเพื่อ อยู่ไปวันวันเขาเริ่มเหนื่อยกับการทำ thesis แล้วนะ ปัญญาที่จะแก้ปัญหาแทบจะหมดแล้ว หลักสูตรก็เปลี่ยน เนื้อหาก็เปลี่ยน วันนี้เลยนั่งวิเคราะห์แบบสอบถามไปก่อนไม่สนใจมันไปก่อนอ่ะ ปัญหาของพรุ่งนี้ไว้แก้พรุ่งนี้แล้วกันนะ วันนี้ขออยู่ตรงนี้ อยู่อย่างมีความสุขดีกว่านะๆ ตอนเย็นพี่โทรตอบกลับมาว่าวันนี้พี่จะไปวิ่งแต่ไปวิ่งกะที่บ้านพี่นะ ก็โอเช เพราะว่าวันนี้เราก็ต้องไปถ่ายรูปวัดหลวงพ่อทั้งตอนเย็นและก็ตอนกลางคืนทำโปรเจคนิดหน่อยอะ...พอตอนเย็นวิ่งอยู่รอบนอกพี่ก็โทรมาถามว่าอยู่ไหน ผมก็บอกว่าวิ่งข้างนอกแต่กำลังจะวิ่งไปหาพี่แล้ว พอเข้าไปพี่ก็กลับบ้านแล้ว ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะว่าผมง่ะเดินเรื่อยๆ ไงก็ได้ ปรากฎว่าพี่โทรมาอีกครั้ง บอกว่าพี่กลับบ้านแล้ว..แล้วพี่ก็ถามถึงสาวน้อยเสื้อเขียวที่นั่งอยู่ ผมเลยบอกพี่ว่าผมเห็น แหม่ๆ...เริ่มหม้อ จนสุดท้ายพี่ยอมที่จะโดดไม่กินข้าวกับที่บ้านแล้วมากินข้าวกับผมเพราะสาวน้อยเสื้อเขียว อ่าแถม เฮีย มีลำเลิกบุญคุณ บอกว่า "เนี่ย! พี่ยอมมาก็เพราะเน็กซ์นะเนี่ย" ดูมันๆ ....แต่สุดท้ายก็แห้วเพราะสาวเค้ามีเจ้าแล้ว ก๊ากกกกกก...เสร็จแล้วผมก็ไปถ่ายวัดหลวงพ่อตอนค่ำนิดหน่อย จากนั้นก็ไปกินข้าวกัน ไปซื้อน้ำเจอน้องปุณด้วยง่ะวันนี้ ..พี่บอกว่า ได้งานแล้วนะ ,จะไปทำต้นเดือนหน้า เราก็ดีใจด้วยที่เฮียได้งานแล้ว สนับสนุนเต็มที่ พี่บอกว่าตัดสินใจไม่รู้ว่าถูกไม๊ แต่ผมว่ามันถูกแล้วแหละ เพราะว่าเกิดมาชีวิตนึงทำทุกอย่าง ลองให้มันหมดทุกอย่างน่ะดีแล้วนะผมว่า..แล้วผมก็ยิ่งดีใจที่พี่บอกว่าจะมาอยู่ด้วย ถ้ามาจริงก็ดีเพราะผมจะได้มีเพื่อนด้วย อีกอย่างผมอยู่คนเดียวกับมีพี่เพิ่มมาอีก 1 คน ค่าเช่าค่าน้ำค่าไฟ คงไม่แพงมากขึ้นหรอก เพราะปกติอยู่คนเดียวราคาก็สูงอยู่แล้ว ถ้าพี่มาอยู่ด้วยก็อยู่ฟรีอยู่แล้วไม่ต้องเสียอะไรง่ะ...แต่ทางที่จะไปที่ทำงานพี่ก็ไกลพอตัวเหมือนกัน พี่ก็เลือกให้ดีแล้วกันนะ แต่สำหรับผม บอกได้คำเดียวว่า "อยากให้มาอยู่ด้วยกัน" นะๆ
บุญรักษา
เน็กซ์น้อยๆ March 16 สับสน งง กับตัวเองจังตอนนี้เน็กซ์น้อยๆเริ่มงงกับการเปลี่ยนแปลงที่จะต้องเกิดขึ้น เริ่มงงกับชีวิตตัวเองว่ามันดีหรือไม่...ไม่รู้เหมือนกันเหมือนตอนนี้ในใจมันสับสนและหาทางออกไม่ได้
1. มีคนๆ นึง ทำให้เราเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าเน็กซ์จะเป็นแบบพี่นิดหรือเปล่า คือคิดไปเอง เดา คาด เอาเองทั้งนั้น ถ้าอยู่เฉยๆไม่กังวลกับมันเรื่องก็จะอยู่ที่ 0 ไม่ติดลบ ไม่เพิ่ม คืออยู่เฉยๆง่ะ ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งตอนมัธยม ตอนป.ตรี หรือแม้กระทั่งเข้า ป.โท แรกๆ เคยคิดว่าเค้าคงไม่สนใจ คงไม่เห็นเราในสายตา เคยคิดขนาดว่าจะไม่ให้อภัยเค้า จะไม่คุยกับเค้า แต่ทุกครั้งที่เจอ ทุกครั้งที่เขาขอความช่วยเหลือเรากลับยิ้มและรู้สึกว่าเรามีความสุขที่สุด และอยากหยุดเวลานั้นไว้ พอได้เจอก็กลับเครียดกลัวว่าเวลาจะเดินเร็ว...ขนาดเคยเข้าค่ายด้วยกันนอนด้วยกัน(แต่คนละห้องนะแค่กำแพงกั้น แต่อาจมีห้องเดียวกันแต่นอนกันหลายคนไง) แต่ก็กลับกังวลกลัวว่าเวลาจะหมดไปเร็ว มาถึงตอนนี้ความรู้สึกมันยังวนเวียนอยู่เลย ...นี่แหละจะทำไงดี
2. มีคนๆ นึง ทำให้เราเจ็บ แต่เราก็ต้องมั่นใจและเชื่อใจเค้าเพราะเค้าเป็นพระเจ้าสำหรับเรา บางทีเราว่าเค้าทำอะไรช้ามากจนเราเครียดไปเอง แต่สุดท้ายเค้าก็ช่วยเราได้ทุกครั้ง แม้จะเหตุการณ์น่ากลัว ก็สามารถผ่านไปได้เพราะเค้า...นี่แหละจะทำไงดี
อย่างหัว space น่ะแหละ
บุญรักษา
เน็กซ์น้อยๆ |
Public folders
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
|
|||||||||||||||
|
|
